Desmentido

Sergio Vega, Shaka, afamado cantante de narcocorridos, acudiu aos medios de comunicación para desmentir a súa morte. O narcoterror ten no punto de mira aos que cantan a súa existencia. Roberto Saviano deixouno claro, ás mafias (a todas as mafias) o único que lle reina de verdade é o silencio. Vegas era dos que non gardaba silencio. » Ler máis.

A Tranversal Conservadora

Manuel Rivas non cansa de emendar unha vella imaxe do noso país: «Galicia non é un país conservador. Se antes era un tópico, agora o é máis.» Nas contas saen máis votos aniñados no BNG e no PSdeG que no PPdeG. A fría contabilidade di que é así pero o caso triste é que esa etiquetaxe ideolóxico-partidaria convencional agocha teimuda a existencia dunha Transversal Conservadora que suma máis que calquera outro agregado de vontades ao reunir aos conservadores da dereita, da esquerda e do nacionalismo. >> Ler máis.

Centralidade política

Duran i Lleida devaluou o proxecto de reforma laboral asegurando que era un churro; hai días abraiou aos lectores de Expansión afirmando que «por fortuna Zapatero xa non goberna España». A última sondaxe de Público dá (en prospectiva) a razón ao secretario xeral de CiU: co 33,1% da estimación do voto en xuño, o PSOE sitúase fóra do goberno e a diferenza de 8,6 puntos que lle quita o Partido Popular achégao á Moncloa aínda que, de momento, non atinxira o máximo de apoios que contabilizou no Publiscopio de outubro de 2009 co 43% de voto estimado. » Ler máis.

Zapatero: última oportunidade

Un 8 de maio, hai cen anos, Pablo Iglesias gañaba un escano por Madrid e convertíase no primeiro deputado socialista das Cortes españolas. O PSOE conmemorou o centenario do fito histórico e escenificou que, malia todas as diferenzas e retesías, a familia (política) é a familia e moito máis cando tocan tempos difíciles. O lema de As voces de Pablo Iglesias convocou a todas sensibilidades nun apelo da lealdade á tradición como garantía de supervivencia das familias e dos clans socialistas. » Ler máis.

Milagres populares

A quen nos gusta a escrita de Enric González estamos de boa hora. Ademais de seguir as cartografías das fronteiras movedizas de Oriente Medio agora poderemos gozar dos seus debuxos de mestre sobre o mundial de fútbol. Estes días remato de lerlle Historias de Romaque se abre cun relato retranqueiro das milagres de (san) Filipe Neri. Narración milagreira que me permite repoñerme da abraiante apoteose operada nos últimos días polo Partido Popular, agora transmutado no novo partido do proletariado. » Ler máis.

Etiquetaxe política

Larra escribiu: «A lei implacábel da natureza: devorar ou ser devorado. Pobos, individuos, ou vítimas ou verdugos.» Alguén completou a cita dicindo que a lei da política era cualificar ou ser cualificado. Etiquetar de xeito rotundo foi unha arte da alta política tan eficaz como a descualificación do rival na baixa política. Nestes tempos difíciles etiquetaxes e abaixamentos andan confusamente barallados pero colgar sambenitos inapelábeis segue a ser patrimonio dos poderosos e pesadelo dos febles (ou dos debilitados). » Ler máis.

Gastos invisíbeis

Na súa comedida cruzada contra o superfluo e o desbaldo dos cartos públicos, LVG ofrece aos lectores sabatinos unha cumprida información sobre os asesores que cangan o orzamento dos concellos da Gz-7. No top, A Coruña do bipartito que suma 36 cargos de confianza (34 de BNG e PSdeG e 2 do PPdeG) e no bottom Pontevedra, a cidade galega máis austera con tan só 6 asesores. O informe ratifica, coa imparcialidade acostumada, a tese do Partido Popular de que as coalicións son unha fonte de desbaldo. » Ler máis.

Gürtel con G de Galiza

Na cartografía sentimental da dereita, Galiza sinalouse como feudo irredutíbel dos valores conservadores e retagarda da súa esperanza en futuras vitorias no Estado. Na era Fraga, o PPdeG presentou os seus méritos como adianto das grandezas que adornarían España unha vez vencido o felipismo. Daquela forxouse unha colosal hexemonía e un singular sistema de recadación e mobilización de recursos para a conservación do poder. Hoxe sabemos que Gürtel é un spin off dese soberbio estilo de gobernarse. »Ler máis.

Pirotecnia interior

En caída libre, Rodríguez Zapatero sofre como un presidente pato coxo ao que se lle esgotou o engado cidadán, as ideas e a iniciativa política, e ao que se lle está acabando tamén o tempo. Todo indica que a única capacidade realmente operativa que lle queda é elixir o momento en que quere sacrificarse nas urnas, intentar un último órdago electoral ou dar paso a un precipitado relevo no liderado do PSOE. »Ler máis.

Donuts, democracia e rebeldía

A cousa democrática vai que racha. Lembremos que 0 crash do 29 encirrou a crise das democracias liberais e deu azos á barbarie totalitaria no período de entreguerras. Agora a Depresión 2.0 ameaza con baleirar á democracia da súa (moi) chuchada substancia cívica e republicana. Descrédito, desafección, deserción da política son diferentes graos dun imparábel devalo de lexitimidade e tamén da súa perda de engado como instrumento de transformación igualitaria da sociedade, dos mercados e das institucións. Sabemos tamén da mingua democrática que impón a política como propaganda sen pobo e estamos advertidos da ameaza que supón o abuso da política como espello de si mesma, desentendida das súas consecuencias, á marxe da vida real das persoas. » Ler máis.

O Partido do Desquite

Francisco Louça, deputado e dirixente do Bloco de Esquerda, salientou nunha entrevista de Viento Sur que «a sociedade da información é o lugar dunha confrontación moi intensa de símbolos e emocións» e que «as campañas son violentas pois todo é posíbel cando é o poder o que está en xogo». A defenestración de Garzón é sen dúbida un episodio de extrema violencia que non deixa marxe ningunha á indiferenza, entre moitas razóns porque deixa á luz o substrato franquista no que repousa a maxistratura e no que mal se estea a nosa desorientada democracia. »Seguir lendo.

Coraxe

O Partido Popular non pode estar máis feliz: o goberno terá que facer a política desexada polos conservadores que ademais poderán engordar os seus réditos electorais explotando o malestar cidadán. Rajoy está máis perto da Moncloa. Zapatero máis só no bordo do abismo. » Seguir lendo.

A fermosa lavandería de Aguirre

A presidenta Aguirre escolleu un solemne 2 de maio para facer saber que a corrupción é consubstancial ás institucións democráticas. A lideresa do Partido Popular, ao xeito dos cativos, cre que a única versión do mundo realmente existente é a que reina na súa casa. E, efectivamente, nas institucións que desgoberna o Partido da Casa Gürtell, como indican todas as evidencias xudiciais e policiais, a corrupción é substantiva e consubstancial. » Seguir lendo.

Política da atención

Dicía Samuel Johnson que a verdadeira arte da memoria é a arte da atención. Terán os actuais dirixente do PSOE sinalado o día de hoxe? Deberían. Un 8 de maio de hai cen anos, Pablo Iglesias gañaba un escano por Madrid, converténdose no primeiro deputado socialista das Cortes españolas. » Seguir lendo.

O crime (político) perfecto

Hai que foderse e ver como a teimosa realidade nos emenda as opinións. O libdem Nick Clegg encaixou unha ruda derrota. Toca resignarse (moitos se aledarán). O home non era para tanto. O problema é que si era (e é) para tanto. Hai un cativo problema das regras de xogo do bipartidismo británico, que tamén compartimos no Reino de España. Chámase Lei electoral e vulnera o principio de igualdade. Unha parvada. » Seguir lendo.

Milagres da Caixa Amiga

Aristóteles sostiña que o obxecto principal da política é crear amizade entre os membros da polis. A negociación da fusión das caixas galegas é un asunto político no seu sentido máis aristotélico: é un grandioso exercicio de amizade. O seu resultado máis logrado será unha única Caixa de galeguidade e solvencia gobernada por unha agarimosa panda de amigos. Nun país de minifundios atomizados poderemos contar cun monumento cívico ao espírito colaborativo, un espazo libre de malos fumes e cainismos. Caixa Amiga seríalle un acaído nome comercial. » Seguir lendo.

Prensa liberal, nós que a queremos tanto

Hoxe é o día mundial da liberdade de prensa. O CPXG lémbrao cun apousado manifesto con palabras de Rosa Aneiros. Un parágrafo esclarecedor:


«O día 3 de maio, proclamado pola ONU como Día Mundial da Liberdade de Prensa, ven recoñecer que a existencia dunha prensa libre, plural e independente é alicerce básico para a unha verdadeira sociedade democrática. Para protexela non abonda con salvagardar a vida das e dos xornalistas. Cómpre asegurar o exercicio da profesión con garantías que van dende a necesaria protección da vida física ao respecto á independencia e liberdade no traballo cotián pero tamén unhas condicións sociolaborais dignas. A actual situación de crise económica mundial supón un duro golpe para a liberdade de prensa, non só pola diminución e limitación de recursos dos medios senón polo constatábel empeoramento das condicións laborais das informadoras e dos informadores». »Seguir lendo.

O plan e o gato

Celébrase o 1 de maio ollando para o teito… para o teito do desemprego. Elena Salgado vaticina que o Reino non sumará 5 millóns de parados. Faino coa mesma credibilidade coa que, hai pouco máis dun ano, Celestino Corbacho afirmou que non se chegaría aos 4 millóns. A prospectiva é unha arte que o gabinete de Rodríguez Zapatero practica con funesta imprecisión. » Seguir lendo.

Videocracia: dous e Nick Clegg

A centralidade dos medios de comunicación como sostén da política, para acceder ao poder ou manterse nel, fainos falar de mediacracia ou de democracia de audiencias. Se non xa agora, en moi pouco tempo, as batallas decisivas polo poder vanse librar ao redor de tres pantallas: a da TV, a do ordenador e a dos teléfonos móbiles; unha trindade de soportes que está chamada a compartir unha única linguaxe audiovisual e un formato intercambiábel de contidos. Giovanni Sartori albiscou este fenómeno e chamoulle videocracia ao predominio da imaxe e das culturas visuais na formación da opinión política. » Seguir lendo.

A canseira do salmón

Entre as gratificacións de cando o meu oficio X estivo poder editar A carreira do salmón de Suso de Toro. O feito despoeirase agora na memoria cando farto, definitivamente canso, de Toro anuncia a súa retirada da escrita profesional e (semella que tamén) da literatura. Volve ao Instituto. Vanno pasar en grande os alumnos. Cando lle expliquen a historia da nosa literatura máis actual, e máis valiosa, resultaralles choqueiro saber que moitas das súas páxinas llas deben ao profesor que está na aula do lado. Promete explicacións máis demoradas. Infinita tristeza que as súas razóns dificilmente farán recuar. Todo indica que ao salmón venceuno a forza da canseira. » Seguir lendo.