19/03/2006

Castores acurralados

Deixou o sardo no seu caderno carcelario unha nota sobre o comportamento dos castores. Ao parecer durante séculos foron cazados para poder extraer dos seus testículos unha substancia usada con fins medicinais. Sabedores diso, cando caían nunha trampa, os castores arrincábanse a dentadas os testículos coa esperanza de, aínda eivados, poder salvar a vida. Estes días castores universitarios, acurralados por necesidades estratéxicas, decidiron facer o propio e, convencidos por un reitor entregado a comenencias familiares, acordaron amputarse algunhas das súas partes máis valiosas. Un alto prezo en credibilidade o que van pagar por acariñar o poder universitario. Próeme unha tristeza infinita.

7 comentários:

Elias J. Torres Feijó disse...

Já nom entro na tua imagem dos castores. Prui, é a mim a tua incompreensom e a tua injusta, por errada, visom de querermos "acariñar o poder universitário", amigo Manuel. Dói é ter que demonstrá-lo a ti.

Ian disse...

Eu non atopo razón política algunha para aceptar o veto dunha persoa da equipa atendendo as razóns familiares do señor reitor. Ti cres que si, teño para min que deixar que consideracións familiares determinen a conformación da dirección política da USC é ceder a súa patrimonialización absoluta. Por outra parte, é a vosa credibilidade política e non a de senén a que será posta en cuestión. E non te sintas doido, de momento a única persoa que ten ese dereito é a que foi vetada.

Co disse...

Descoñezo os detalles do comportamento dos castores, pero polo que sabemos da evolución das especies, seguramente só o castor que ten familia optará autocastración; daquela, para un becho cuxa vida e a dos seus depende da cooperación do grupo, ha ser máis importante sobrevivir, anque sexa eivado, e seguir a coidar dos seus, que morrer orgullosamente intacto. Se cadra o sacrificio é inútil, e o encoro que entre todos estiveran a construír non resiste o embate da riada; corre tamén o risco de morrer desangrado, ou, feble pola ferida autoinfrinxida, sucumbir ás mans dun outro depredador que até entón sixiloso e resgardado en cómodo agocho. Pero o grave sería que, tras executar a dorosa decisión, morrese porque os seus, considerándoo eivado ou egoísta, lle pateen na ferida. Di a lenda, non obstante, que os castores máis intelixentes non se arrincan realmente os testículos, senón que os agochan protexidos entre a súa graxa e enganan así ao cazador, quen non dará levado, ao fin, ningún trofeo á casa familiar.
Dito isto, certo é que non pode ser moita a confianza en quen pon os seus asuntos persoais por riba dos colectivos, triste é o panorama. Pero do que teño oído nestes días, hai máis que se gaban de eles poñer sempre ás persoas por riba das políticas; por iso tal vez marcharon para o reconfortante despacho. É posible, mesmo probable que erremos, pero se dalgo estou certa é que non é por amor ao sillón. Nin con deslealdade.

PS: Con todas as dúbidas, pero tamén con todas as certezas. Bicos.

Ian disse...

Pois nada se o teñen tan claro que a travesía lles sexa venturosa. Non se distraigan coas opinións dos que non somos universitarios e vemos as cousas desde a tranquilidade da barreira, os seus mellores esforzos han ser para outra causa mellor. Hai tempo que só coido da miña sombra e quizais por iso me perdo as glorias da historia universitaria e da outra. Quizais tamén a estas alturas tamén pertenzamos a clases distintas de castores. Pero tanto ten, esa é a vosa historia e coma di o refrán os que non xogan, dan tabaco. Así que se precisan tabaco só teñen que avisar. Saúde

Co disse...

oxalá tivésemos algo claro!

Viva San Pedro disse...

:) Carai, cando vin o titulo aledeime pensando que por fin estaba acurralado un Castor que anda pola aldea de San Xerome pero mira ti, non era iso... :)
Bo, quen sabe con seguridade cales son as decisións correctas e cales non. Retrospectivamente será doado acertar :) pero de momento, no día a día, teremos que afacernos á escuridade do instante vivido. Xa decía un filósofo boche que ao pé mesmo dun faro non se ve.
E como "malgrat la boira, cal caminar", que tamén decía o benquerido LLach, pois a andar. Non paga a pena pillarmos un achuchón se os nosos compases parecen marcar roteiros algo distintos e semella que os camiños diverxen temporalmente. O polo magnético terrestre (que debe ter a gripe aviar) está a cambiar máis rápidamente do que o facía os últimos anos. E claro, así non hai compás que resista. Toca buscar o rumbo ás apalpadas, e niso estamos. Tod@s. Bicos!!

Elias J. Torres Feijó disse...

A minha torpeza fijo com que nom reparara quem era Ian até agora. Por isso respondo neste momento, Manuel:
Nom é a respeito das invocadas razóns familiares do Sr. Reitor que eu contestei. Foi apenas em relaçom ao juízo de intençom que fas sobre as causas que nos levárom a continuar adiante. E bem sei que estas estám em causa, porque se sustentam na nossa credibilidade política. É esse a priori teu que me fai sentir doído, por vir de quem vem, mas, já podes compreender que nom entro em concorrência estúpida por quotas de danos. Isso sim, de vetos talvez eu entenda mais e sistematicamente, mesmo em algumhas esferas (também na Universidade) compartidas nestes anos, nestes muitos anos, que nom é cousa de fazer deles relatório amargo. Só me alegra, e mui sinceramente, que umha companheira e amiga poda contar com e receber este afecto e solidariedade, absolutamente insuficientes, calculo, para a sua trajectória política, e, diga-se tudo, altíssima qualidade humana. De resto, sempre que puderes, espero contar com o teu importante concurso, jogando, dando tabaco, como quigeres (e nom me refiro a estas cousas, há muito mais).
Com todo o carinho
Elias